7. Iglaki, które gubią szpilki na zimę…- archiwa kategorii

7. Iglaki, które gubią szpilki na zimę…

2 lis 2009. Kategorie: 7. Iglaki, które gubią szpilki na zimę..., I. A oto ostatnie wpisy, najnowsze, XII. ciekawostki przyrodnicze | Komentarze (0) »

Nietypowe iglaki, czyli takie, które mają  sezonowe liście w postaci igieł to przede wszystkim modrzewie, a spośród nich rosnący w Polsce modrzew europejski Larix europaea oraz gatunek amerykański cypryśnik błotny Taxodium distichum i metasekwoja chińska Metasequoia glyptrostroboides.Tak też ustawione są zdjęcia tych trzech tracących igły na zimę gatunków.

Poza nimi jest jeszcze drzewo kompletnie nie pasujące do wyglądu iglastych, czyli miłorząb dwuklapowy Ginkgo biloba, ale tej wspaniałej roślinie poświęcę osobny dzień.

Pierwszy, najbardziej nam bliski i znany to modrzew europejski Larix decidua, który jak inne modrzewie, traci szpilki na zimę. Nie każdy wie, że modrzewie są bardzo odporne na warunki środowiska, długowieczne / nawet do 700 lat/, mało wymagające i ozdobne. Nasz modrzew rośnie na terenach do wysokości 2,5 tysiąca metrów n.p.m. i jest też uprawiany w Ameryce Północnej.  Naturalnie występuje w Europie od Alp po Karpaty, wraz z terytorium Słowacji i Rumunii. Kora, gładka i bladoszara u młodych drzew,  a różowawa i pokryta głębokimi bruzdami u starszych osobników jest najlepiej widoczna, gdy opadną szpilki i widzimy „gołe” drzewo. Wtedy dostrzegamy też, że szare konary rosną zadarte ku górze, a zwisające w dół pędy  okazują  śliczną, słomkow0kremową barwę.

Wiosną zachwycają nas trawiastozielone szpilki, na krótkopędach skupione w pęczki, potem uwielbiamy patrzeć na fikuśne, różyczkokształtne szyszeczki zwisające  na pędach w dół i szybko dojrzewające, w jesieni powoli złocą się i żółkną, aż w końcu ubarwiają rudościami glebę wokoło pnia. Najbardziej znane modrzewie poza europejskim to   m. japoński, syberyjski, daurski, amerykański, zachodni i himalajski.  Sadzenie gatunków obok siebie powoduje powstawanie mieszańców, jak u na przykład jodeł.

Środkowym drzewem, najdłużej zielonym, jest cypryśnik błotny Taxodium distichum. Znany jest powszechnie do upodobania sobie podmokłych a nawet błotnistych gleb, na terenach zalewowych, gdzie wykształca charakterystyczne korzenie oddechowe zwane pneumatoforami, jak kolana, ponad powierzchnię gleby i stąd czerpiące powietrze, którego brakuje w zalewanym podłożu.

Z powodu szerokostożkowej korony i niezwykle delikatnych, miękkich i płaskich igieł, osadzonych na około 10-centymetrowych pędach naprzemianlegle oraz żywozielonej barwy w sezonie wegetacyjnym i zmienności sezonowej jest sadzony jako atrakcyjne drzewo ozdobne w parkach i ogrodach. W jesieni jasna zieleń przekształca się na barwy coraz gorętsze, od złocistożółtej  aż do odcieni rdzawoczerwonych.   Podobną barwę ma cynamonowa, włóknista kora, z odcieniem czerwonawym, widoczna doskonale zimą.

Pochodzi z południowowschodnich stanów USA, od Delaware po Texas i Missouri, w dorzeczu Missisipi. Szybko rośnie, osiągając jak pozostałe, wysokość do 40 metrów. Równowąskie liście zwane igłami lub szpilkami opadają przed zimą wraz z pędami.

Trzecim drzewem jest metasekwoja chińska Metasequoia glyptrostroboides, gatunek znany jedynie z odcisków w węglu kamiennym czyli jako skamieniałość. Uważany był za wymarły do roku 1941, gdy chiński botanik, zresztą niezależnie od niego także Japończyk, odkryli żyjące metasekwoje w chińskiej prowincji Syczuan.   Zaledwie w siedem lat później  ”wydostał się” poza mur chiński i jako, że świetnie sobie radzi w klimacie umiarkowanym, stał się jako właśnie żywa skamieniałość modny w ogrodach i parkach.

Naturalnie występuje w dolinie Szui-sza, w północnej części prowincji Huef oraz w prowincji Syczuan. Rośnie dość szybko, nawet do metra rocznie, szybko stanowiąc zadrzewienie na nowym terenie. Ma piękny, stożkowy ale dość  wąski pokrój. Jego  sezonowe liście to dwu-centymetrowe, płaskie igły, z wierzchu jasnozielone, od  spodu po obu stronach nerwu mają widoczne dwa jasne paski z aparatami szparkowymi do wymiany gazowej.

Dekoracyjność metasekwoi to piękne szpilki, w sezonie jasnozielone, w jesieni mienią  się  odcieniami  miedzi, metalicznie połyskując i wraz z krótkopędami ścielą się u stóp drzewa grubą warstwą. Gdy opadną liście, drzewo barwi w jesiennym  odcieniu , cynamonowa kora wyróżniająca go spośród innych gatunków.

Ta właśnie cynamonowa, włóknista kora charakteryzuje rodzinę Cypryśnikowate Taxodiaceae. Należą tu między innymi największe i najwyższe drzewa świata czyli sekwoja wiecznie zielona oraz mamutowiec olbrzymi, rosnące w Kalifornii, na wybrzeżu Pacyfiku, ale jedynie cyprysik i metasekwoja zrzucają szpilki na zimę. Więc jeśli te trzy iglaki tracą liście przed zimą – raczej powinniśmy je poznać.